Εκλογές χωρίς συνέδριο, κυβέρνηση χωρίς κόμμα

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015 19:19

Χ. Γεωργούλας, Π. Κλαυδιανός

Πάμε για εκλογές λοιπόν. Το αποφάσισε το κυβερνητικό επιτελείο και το ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός. Ηαιτιολόγηση έχει δύο σκέλη: πρώτον, έπρεπε η κυβέρνηση να ζητήσει νέα λαϊκή νομιμοποίηση, καθώς άλλη λαϊκή εντολή είχε λάβει και ήδη άλλη πολιτική εφαρμόζει, δεύτερον, δεν μπορούσε να συνεχιστεί το θεσμικό παράδοξο και επικίνδυνο ενδεχομένως να προχωρεί η κυβέρνηση νομοθετώντας στηριγμένη όχι στις ψήφους των βουλευτών της συμπολίτευσης, αλλά της αντιπολίτευσης.
Λογικό ακούγεται. Γιατί, όμως, έπρεπε η προκήρυξη άμεσων εκλογών να ματαιώσει, χωρίς οποιαδήποτε συζήτηση σε κάποιο κομματικό όργανο, μια άλλη συλλογική απόφαση, της ΚΕ, που είχε ληφθεί πρόσφατα λαμβάνοντας υπόψη τα ίδια πιο πάνω δεδομένα, η οποία προέβλεπε έκτακτο συνέδριο μέσα στον Σεπτέμβριο;
Κατά τη γνώμη μας, η επιλογή της άμεσης προκήρυξης εκλογών δεν είναι αναγκαστική, επιβαλλόμενη εκ των πραγμάτων. Είναι πολιτική επιλογή που ακυρώνει τελικά, με όποια πρόθεση κι αν πούμε ότι γίνεται, τηδυνατότητα των μελών και των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ να συζητήσουν συγκροτημένα και με συναίσθηση της ευθύνης τη νέα στρατηγική που χρειάζεται να επεξεργαστούμε στις νέες εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Καλάμια

                                                                ΣΠΊΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΙΕΣ ΦΕΛΙΞ ΒΑΛΛΟΤΤΟΝ

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

                                                                             Kωνσταντίνος Χατζηνικολάου

Τα καλοκαίρια κόβαμε καλάμια.
Πηγαίναμε με τον ξάδερφό μου στις χορταριασμένες ράγες του τραίνου και σπάγαμε τα καλάμια με τα χέρια. Δεν νομίζω πως είχαμε σουγιά ή μαχαίρι. Έπειτα κρυβόμασταν στην πυλωτή της πολυκατοικίας και φτιάχναμε κάτι αυτοσχέδιες καλύβες. Κλέβαμε σεντόνια από τη γιαγιά, τα στηρίζαμε στα καλάμια και καθόμασταν από κάτω, αμίλητοι, μέχρι να σκάσουμε απ’ τη ζέστη.
Αυτά συνέβαιναν το ’84, το ’85, το ’86 – εκεί γύρω.
Δεν ξέρω για πόσα συναπτά χρόνια μας κράτησαν η γιαγιά και ο παππούς στο διαμέρισμά τους στο Λουτράκι, εκείνα τα μυθικά δεκαήμερα του Αυγούστου –αν ήταν δεκαήμερα, αν ήταν Αύγουστος, αν ήταν μυθικά–, πάντως θυμάμαι την αδημονία μου, που, αν και ήταν σβηστή το χειμώνα, καθώς τέλειωνε η άνοιξη, ξυπνούσε και μεγάλωνε, για να γίνει ανυπόφορη μόλις έκλεινε το σχολείο.
Θυμάμαι θα πει και λίγο πως δεν θυμάμαι. Οπότε, επειδή μάλλον δεν πολυθυμάμαι, κάθομαι και προσπαθώ ν’ ανακαλέσω τη σκηνή με τα καλάμια, μέχρι πραγματικά να θυμηθώ ή να επινοήσω αυτό που υποτίθεται πως θυμάμαι.

Το αποτύπωμα του Πουλαντζά

Η καπιταλιστική κρίση, με την οξύτατη μορφή που εκδηλώθηκε κυρίως στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, επανέφερε το ενδιαφέρον για τη μελέτη και την πολιτική αξιοποίηση του έργου κλασσικών και σύγχρονων θεωρητικών της αριστεράς

Του Χάρη Γολέμη Ευτυχώς, δεδομένου ότι τα αριστερά πολιτικά σχέδια δεν μπορεί να στηρίζονται σε εμπειρικές προσεγγίσεις ή να εξαρτώνται από τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων-πρέπει να εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη στρατηγική προοπτική η οποία, με τη σειρά της, οφείλει να αναφέρεται στο γενικότερο στόχο της υπέρβασης του υπαρκτού καπιταλισμού της εποχής μας και στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Ένας από τους θεωρητικούς, το έργο του οποίου έχει επανέλθει στο προσκήνιο προκαλώντας έντονες ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της αριστεράς, είναι ο Νίκος Πουλαντζάς. Δικαίως, αφού τα μεγάλα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε στην εποχή του (η φύση του καπιταλιστικού κράτους, ο αυταρχικός κρατισμός, το φασιστικό φαινόμενο, ο συνασπισμός εξουσίας, ο ιμπεριαλισμός κλπ) έχουν επανέλθει σήμερα στην επικαιρότητα με έναν δραματικό τρόπο [1]. Ο στρατηγικός χαρακτήρας των εννοιών που υπάρχουν στα γραπτά του Πουλαντζά δεν αμφισβητείται από οποιονδήποτε έχει έρθει σε επαφή με το έργο του. Κατά πόσο, όμως, αυτό επηρέασε πράγματι την αριστερή στρατηγική τόσο όταν γραφόταν όσο και αργότερα; Η απάντηση στο ερώτημα είναι μάλλον απαισιόδοξη. Όπως γράφει ο Μπομπ Τζέσοπ, ένας από τους εγκυρότερους μελετητές του Πουλαντζά, «..δεν έγιναν αποδεκτές οι δικές του λύσεις ως κοινή λογική στη θεωρία του κράτους ή την ταξική ανάλυση, ούτε και έθεσαν τους όρους της διαμάχης για την πολιτική στρατηγική» [2]. Αυτό είναι εμφανές ειδικά σε σχέση με κρίσιμες πλευρές της πολιτικής που άσκησε η κομμουνιστική αριστερά στις δύο πατρίδες του Πουλαντζά-τη Γαλλία και την Ελλάδα-κατά τις δεκαετίες 1960-1970 και ειδικότερα το ΚΚΕ εσωτερικού, του οποίου ήταν οργανωμένο μέλος από την διάσπασή του 1968 μέχρι το τέλος της σύντομης ζωής του. Η σαρκαστική πικρία του παρακάτω αποσπάσματος από ένα μικρό κείμενο που έγραψε ο Άγγελος Ελεφάντης στο περιοδικό Ο Πολίτης, τον Οκτώβριο του 1979, για τον φίλο και σύντροφό του που είχε αυτοκτονήσει στις αρχές εκείνου του μήνα, είναι ενδεικτική: «[Ξ]εφύτρωσαν πολλοί αυτές τις μέρες, [που] ανέλαβαν το ρόλο της. μοιρολογίστρας. Θρήνος και κοπετός για το θάνατο του μεγάλου στοχαστή Πουλαντζά, που όσο ζούσε μόνο την περιφρόνησή τους του χάριζαν…». Στις «πέτρινες» δεκαετίες 1980-1990 τα κείμενα του Πουλαντζά περιέπεσαν σχεδόν σε αφάνεια στη χώρα μας και διεθνώς, αφού η θεματολογία τους ήταν εκτός της πολιτικής ατζέντας εκείνης της εποχής στην οποία θριάμβευε ο νεοφιλελευθερισμός. Το θεωρητικό ενδιαφέρον για το έργο του άρχισε να επανέρχεται κατά δεκαετία του 2000, δειλά στην αρχή και κυρίως στην πανεπιστημιακή κοινότητα και πιο αποφασιστικά στη συνέχεια μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2007-2008. Από τότε, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οι πουλαντζιανές θέσεις αρχίζουν πάλι να αποτελούν αντικείμενο προβληματισμού, όχι μόνο ακαδημαϊκού αλλά και πολιτικού. Τούτων λεχθέντων, ας μου επιτραπεί να διατυπώσω μια πιο αισιόδοξη άποψη σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Υποστηρίζω ότι ορισμένες έννοιες και θεωρητικές επεξεργασίες του πουλαντζιανού έργου έχουν αφήσει ένα ανεξίτηλο ιδεολογικό αποτύπωμα στην ελληνική αριστερά, εξαιρετικά χρήσιμο για την χάραξη της σημερινής στρατηγικής της. Αναφέρω τις κατά τη γνώμη μου σημαντικότερες εξ αυτών, που βρίσκονται διάσπαρτες στα περισσότερα γραπτά του ύστερου Πουλαντζά και ειδικότερα στο τελευταίο βιβλίο του Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός (Θεμέλιο, Αθήνα 1991), από το οποίο προέρχονται και τα λίγα εντός εισαγωγικών παραθέματα: α) η πρόσληψη του κράτους ως υλική συμπύκνωση των αντιθέσεων μεταξύ τάξεων και μερίδων τάξεων ενός κοινωνικού σχηματισμού, δηλαδή ως σχέση και όχι ως υποκείμενο με δική του βούληση και λογική ή ως αντικείμενο-εργαλείο στα χέρια του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας, β) η διευρυμένη έννοια του συλλογικού επαναστατικού υποκειμένου, το οποίο πλην της πολιτικής αριστεράς περιλαμβάνει και τα αυτόνομα κοινωνικά κινήματα, γ) ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό που, ενώ δεν επιθυμεί τον αφανισμό του κράτους «σύρριζα μ’ έναν μετωπικό αγώνα σε μια κατάσταση διπλής εξουσίας» (σ. 359), «δεν είναι ένας απλός κοινοβουλευτικός ή εκλογικός δρόμος» (σ. 369) ούτε «ασφαλώς ένα απλό ειρηνικό πέρασμα» (σ. 375), αλλά μια άγνωστης διάρκειας διαδικασία διαρθρωτικών αλλαγών και ρήξεων μέσα και έξω από το κράτος, δ) η άρρηκτη σύνδεση σοσιαλισμού και δημοκρατίας (τόσο της αντιπροσωπευτικής όσο και της άμεσης), σύμφωνα με την πασίγνωστη φράση «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός». Όσοι, σε διάφορες χρονικές περιόδους, υιοθέτησαν τις τέσσερις αυτές θέσεις διαμόρφωσαν μια συγκεκριμένη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, έστω και αν ορισμένοι εξ αυτών είτε δεν διάβασαν καν το έργο του είτε το προσέλαβαν διαφορετικά από την πρόθεση του συγγραφέα. Ο πυρήνας αυτών που φέρουν τη συγκεκριμένη ταυτότητα έλκει την καταγωγή του από τον ιστορικό αριστερό ευρωκομμουνισμό-στον οποίο τοποθετούσε τον εαυτό του και ο ίδιος ο Πουλαντζάς-που στη χώρα μας εκφράστηκε αρχικά ως ένα ιδεολογικό ρεύμα στο πλαίσιο της ανανεωτικής κομμουνιστικής και ευρύτερης αριστεράς. Με την πάροδο των ετών, όμως, ο πολιτικός χώρος που φέρει το πουλαντζιανό αποτύπωμα διευρύνθηκε μέσα από μετεξελίξεις και α/συνέχειες, στις οποίες καθοριστικό ρόλο έπαιξε η συμμετοχή στα κοινωνικά κινήματα, ιδιαίτερα από το 2000 και μετά. Παρά τις αλλαγές αυτές, ο εν λόγω χώρος είναι απολύτως διακριτός και σε διαχρονική ιδεολογική αντιπαράθεση με τη σοσιαλδημοκρατία, τον σταλινισμό, την επαναστατική ή άκρα αριστερά στις διάφορες εκδοχές της και την αναρχία. Από τις προαναφερθείσες τέσσερις θέσεις του Πουλαντζά, αυτή που αναφέρεται στον δημοκρατικό δρόμο προς ένα σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία είναι ηγεμονική, έστω και ως εκφώνηση, στην ελληνική ριζοσπαστική αριστερά και ιδιαίτερα στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν υπάρχουν αντιρρήσεις, και μάλιστα έντονες [3], ούτε υποβαθμίζει την ανάγκη αποσαφήνισης και εξειδίκευσης του περιεχομένου της στην τρέχουσα συγκυρία, προκειμένου να αποτελέσει έναν από τους βασικούς πυλώνες μιας αποτελεσματικής αριστερής στρατηγικής. Ο Χάρης Γολέμης είναι οικονομολόγος και διευθυντής του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς _________________ 1. Βλ. και Χάρης Γολέμης – Ηρακλής Οικονόμου (επιμ.), «Ο Πουλαντζάς σήμερα», Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς/νήσος, Αθήνα 2012, σ. 12. 2. Bob Jessop, «Κρατική εξουσία: μια στρατηγική-σχεσιακή προσέγγιση», μετάφραση: Χρήστος Μπουκάλας, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2011, σ. 182. 3. Αντώνης Νταβανέλος, «Σχετικά με την πρόσφατη “ανανεωτική” επιθετικότητα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ: Εγινε ο Πουλαντζάς υποχρεωτικός;», ιστοσελίδα Rproject, 20.12.2012. Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών http://www.rednotebook.gr/details.php?id=8935

 

Αντιμέτωποι με το νεοφασισμό σήμερα

Την Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου στις 19.30, στον κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134-135).

Τα Ενθέματα και το UNFOLLOW παρουσιάζουν μια συζήτηση για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και την έξαρση της ρατσιστικής βίας.
Ομιλητές: Νίκος Γιαννόπουλος, μέλος του «Δικτύου για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα», Άρτεμις Καλοφύρη, φιλόλογος, μέλος της «Πρωτοβουλίας ενάντια στο φασισμό και τη ρατσιστική βία», Νικόδημος Μαϊνα Κινύουα, ΜΚΟ Asante, Μάκης Κουζέλης, καθηγητής Κοινωνικής Θεωρίας και Κοινωνιολογίας, ΕΚΠΑ, Δημήτρης Χριστόπουλος, πανεπιστημιακός, μέλος του συντονιστικού της «Πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας»

 

Η Μοσχολιού ερμηνεύει τα «Λαϊκά προάστια» ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

 

 

Ανέκδοτη ηχογράφηση με τέσσερα τραγούδια
από τα «Λαϊκά προάστια»του Ηλία Ανδριόπουλου,
τα οποία ακούγονται για πρώτη φορά με την φωνή της Βίκυς Μοσχολιού
από τη συναυλία στο γήπεδο του Παναθηναικου το 1979.

Τα κομμάτια που ακούγονται είναι:
1.Πλατεία Βάθης
2.Είπα να σου στείλω
3.Κάποιο βράδυ τ' όνειρό μου
4.Μην κλαις


Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος
Πρώτη ερμηνεία: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: «Λαϊκά προάστια» (ΛΥΡΑ,1980)

Τεράστια πεταλούδα σήμερα στην Αγίου Γεωργίου!!!

Έχει γκρενά λωρίδες σε λαδοπράσινο φόντο. Στη φωτογραφία κάτω απολαμβάνει τα λουλούδια!!!

 

 

Θα την διακρίνεται στο μέσο της φωτογραφίας. Απολαύστέ την

Leonard Cohen - Sound Of Silence

Leonard Cohen - Sound Of Silence
www.youtube.com

O Gliki Mou Ear - Vangelis & Irene Papas

Ο Ορθόδοξος ύμνος "Ω Γλυκύ μου Έαρ" της Μεγάλης Εβδομάδας του Πάσχα, σε ενορχήστρωση Βαγγέλη Παπαθανασίου και φωνητική εκτέλεση Ειρήνης Παππά. Ο ύμνος περιλήφθηκε στο δίσκο "Ραψωδίες" του 1986.


Σημ.1 Ειρήνη Παπά: μία από τις ωραιότερες γυναίκες στο κόσμο...και όχι μόνο
Σημ.2 Χωρίς τον ύμνο "Ω Γλυκύ μου Έαρ" δεν θα υπήρχε Μεγάλη Βδομάδα

Για την Λέσχη Ανάγνωσης Άνω-Κάτω Κορυδαλλού...

Χθες Μεγάλη Τετάρτη βράδυ ανταποκρίθηκαν πολλοί/ες από τους/τις φίλους/ες μας στο κάλεμα της Λέσχης Ανάγνωσης Άνω-Κάτω Κορυδαλλού στο γνωστο χώρο του υπογείου.Κατόπιν κοινής επιθυμίας σχεδόν όλων των παρευρισκομένων συμφωνήσαμε επί του παρόντος να μην ανακοινώσουμε τα ονόματα, τόσο των συμμετεχόντων, όσο και της προσωρινής συντονιστικής επιτροπής. Αυτό θα γίνει μετά τις εκλογές με την σχεδιαζόμενη δημόσια παρουσία της Λέσχης με εκδηλώσεις στο Κορυδαλλό, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Μέσα στους σχεδιασμούς μας είναι η προετοιμασία κεντρικής μεγάλης τιμητικής εκδήλωσης στην Αθήνα του αποβιώσαντα ποιητή το έτος 2007, Νίκου Παπαδόπουλου, φίλου μας και γνωστού από παλιά,παρουσιάζοντας ένα μεγάλο μέρος της ποίησης του " που λεπτούργησε μακριά από τη δημοσιότητα και την αγορά επί σαράντα χρόνια".΄Αλλωστε αυτή είναι και η επιθυμία του επί πολλά χρόνια φίλου του και ποιητή, Τίτου Πατρίκιου...

Ella Fitzgerald and Louis Armstrong - A Woman Is A Sometime Thing

www.youtube.com

ΣΕ ΚΛΙΜΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΟΛΛΑΖ

Αν πω μια καλημέρα, ώρα που πάνε
τα χαμομήλια την πρωινή τους τσάρκα,
νομίζω πιο πολύ θα μ’ αγαπάνε
οι αγύρτες που χασομερούν στα πάρκα.

Κι αν πείσω τη μαντάμ να υιοθετήσει
για παννυχίδα οργίων το χαβαλέ μου,
θά ’χω φτιάξει κολλάζ μια νεκρή φύση
σε κλίμα αυθεντικού Μεσοπολέμου.



Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Ακουατίντα».
Αναρτήθηκε από Γιωργος Κεντρωτης
http://alonakitispoiisis.blogspot.com/2011/01/blog-post_8300.html

Η συνωμοσία της σουπιάς

Του Θοδωρή Γκιώνη

Κάποιοι άνθρωποι έχουν το κόκκινο στυλό κάτω από τη γλώσσα τους. Κάποιοι δάσκαλοι έχουν το κόκκινο στυλό για γλώσσα τους. Γιατί το λάθος το διορθώνουμε με κόκκινο; Δεν θα ήταν πιο ωραία ένα άλλο χρώμα; Ένα γαλάζιο ανοιχτό, της θάλασσας; Του ουρανού το ραφ της αεροπορίας; Το λουλακί απ' το Καλαματιανό σου το μαντίλι; Το μπλε απ' το ματάκι Σου;
Ποιος το σκέφτηκε αυτό; Ποιος το πρότεινε; Ο Ηρώδης, ο Προκρούστης; Ποιος;
Γιατί να παίρνω την κόλλα μου τραυματισμένη να στάζει κόκκινο, να στάζει αίμα από παντού;
Να έρχεται μέσα ο καθένας, σαν αδελφή του ελέους, σαν νοσοκόμα από πάνω μου με το βάμμα του ιωδίου, τη σουλφαμιδόσκονη, το Hansaplast και τα κροκοδείλια δάκρυα.
Γιατί να μην είναι η κόλλα μου γεμάτη μπλε, γεμάτη θάλασσα, ουρανό, να ταξιδεύω και να μαθαίνω, να γυρνάω όλον τον κόσμο με τα λάθη μου. Πιο πολύ στοιχίζει το μπλέ μελάνι από το κόκκινο;
Ο ουρανός σίγουρα στοιχίζει πιο πολύ από το αίμα. Το ίδιο και η θάλασσα; Επειδή έχει δυο σίγμα; Σιγά. Σιγά-σιγά. Για να δούμε.
Είναι τόσο αθώο αυτό; Τι; Σύμπτωση είναι; Έτσι ξαφνικά προέκυψε; Βρέθηκε ένα κόκκινο στυλό μπροστά στον Κάιν και όρμηξε στον Άβελ, για να διορθώσει το λάθος του; Δεν νομίζω. Εδώ υπάρχει σχέδιο. Σχέδιο οργανωμένο. Σε θέλουνε αρνάκι. Απ’ το τσιγκέλι σου να κρέμεσαι. Σφαγμένο, διορθωμένο, τελειωμένο, γδαρμένο, πετσοκομμένο, σουβλισμένο. Δεν σε θέλουν να χοροπηδάς να τραγουδάς στις πρασινάδες, στα γαλάζια τ’ ουρανού, του λάθους σου. Στους λόφους, στις ακρογιαλιές, στα χρώματα.
Βγαίνεις εσύ με το τραγούδι σου το φάλτσο, τον λάθος ρυθμό-βηματισμό, τσουλούφι πεταχτό, τα χαίρεσαι όλα αυτά, τα ζεις, τα εξελίσσεις, τα τελειοποιείς. Θα έρθει η μέρα θα έρθει κι η στιγμή, σωστά να τραγουδήσεις. Θα βρεις το βήμα, τον ρυθμό, θα μπεις και στον χορό. Πώς όμως όταν ο ζηλόφθων βάτραχος, στέκεται απέναντι σου, με κόκκινο στυλό, με χάρακα και με πιστόλι;
Η σουπιά τώρα τι μελάνι έχει; Κόκκινο; Ή από σουπιάς μελάνι φτιάχνουμε το κόκκινο;
Αυτό είναι. Κατάλαβα. Είναι η συνωμοσία της σουπιάς το κόκκινο. Γι’ αυτό. Γι’ αυτό πέφτουν επάνω σου όλοι με το κόκκινο. Δάσκαλοι, συγγενείς, συνάδελφοι, συμμαθητές και φίλοι. Κυρίως αυτοί. Και να ρωτήσω και κάτι; Γιατί όταν οι Ρωμαίοι στρατιώτες, ελόγχισαν το σώμα του Χριστού πάνω στον σταυρό, αντί για αίμα, έτρεξε νερό; Γιατί έτρεξε θάλασσα; Γιατί έτρεξε ουρανός; Γιατί φορτώθηκε το λάθος καθενός;

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=13956

Η Λέσχη Ανάγνωσης Άνω-Κάτω Κορυδαλλού σας προσκαλεί την Μεγάλη Τετάρτη 11 Απριλίου 2012

Η Λέσχη Ανάγνωσης Άνω-Κάτω Κορυδαλλού σας προσκαλεί ν΄ανταμώσουμε και πάλι την Μεγάλη Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012, στο υπόγειο της Βαλαωρίτου αρ. 118,στον Άνω Κορυδαλλό, στις 8.30μμ μαζί με τα βιβλία και τα κεριά σας για να διαβάσουμε και να συζητήσουμε αποσπάσματα από τα βιβλία που μας άρεσαν,μας συγκίνησαν,μας ταξίδεψαν, μας πήγαν βαθειά κάτω στη γή, μας σήκωσαν ψηλά πάνω στον ουρανό...Την προηγούμενη φορά η προσέλευση ήταν αναπάντεχα μεγάλη και το γεγονός αυτό μας γεμίζει με αισιοδοξία και ελπίδα για να συνεχίσουμε κόντρα στο θλιβερή ατμόσφαιρα του φόβου και της ανασφάλειας που μας περιβάλλει.

Φεγγάρι μάγια μου κανες...

Από την προχθεσινή πανσέληνο.Την πήρατε είδηση;

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα...

Ενα μεγάλο σαλιγκάρι

λεμονανθός

Αγγουρα βερύκοκα

Άνθη δαμασκηνιάς

Μυρωδάτη Αμπαρρόριζα

Ανθισμένη τριανταφυλλιά

συνεχίζεται...

Ένα μαγικό απόγευμα ...third part... και τελευταίο

Για ένα ακόμα απόγευμα μαγευτήκαμε στο Tabacco πίνοντας υπέροχο καφέ (γεια στα χέρια σου Παντελή με τον ελληνικό σου), και θαυμάζοντας εξαιρετικές δημιουργίες από νέους καλλιτέχνες... και μη.
Για μια ακόμα φορά εντυπωσιάστηκα από τη φαντασία και την εφευρετικότητα κάποιων ανθρώπων. Υλικά όπως δέρμα, πολυμερικός πηλός , ύφασμα και χάντρες δημιουργούσαν ένα πολύχρωμο αποτέλεσμα που σε παρασύρει σε όμορφες σκέψεις.
Αλλά δεν έλειπε και η ανατροπή, υπό μορφή vintage χρηστικών αντικειμένων, όπως ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, παλιά τηλέφωνα με καντράν, και παλιές φωτογραφικές μηχανές, αντικείμενα που κουβαλούν τη νοσταλγία άλλης εποχής, άψογα συντηρημένα (και λειτουργούν κανονικά)!!!
Ας δούμε αναλυτικά ....
"Sofia Xara creativity"
Η Σοφία δημιουργεί κομψοτεχνήματα από πολυμερικό πηλό και από κλωστή πλεγμένη
με την τεχνική του ''Μακραμέ"


"Οι αλεπούδες στο παζάρι"
Η Παναγιώτα δημιουργεί κοσμήματα, τσαντάκια και άλλα χρηστικά αντικείμενα από δέρμα.

''The sunflower"
Η Νένα φτιάχνει κοσμήματα από διάφορα υλικά και πολλή φαντασία αλλά αυτό που με εντυπωσίασε .....
δείτε την παρακάτω φωτογραφία..

"The sunflower"
..... Η Νένα σχεδιάζει υπέροχα έργα τέχνης πάνω σε μεταξωτά μαντήλια... Το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό..
Τόσο που λυπάσαι να τα φορέσεις!

"Vintage for sale"
Ο Δημήτρης επισκευάζει παλαιά αντικείμενα με τέτοιο τρόπο ώστε να δουλεύουν τέλεια.
Δεν είναι ακριβώς τέχνη αλλά το να βλέπεις vintage αντικείμενα είναι εντυπωσιακό!
Θα κάνω ένα αφιέρωμα αποκλειστικά στο ''Vintage for sale" και θα δείτε,
προς το παρόν μπορείτε να πάρετε μια ιδέα στο
https://www.facebook.com/VintageForSale

Αυτά και άλλα πολλά είδαμε στο Tabacco αυτές τις τρεις μέρες. Κάποιοι ξεχώρισαν για την πρωτοτυπία τους, κάποιοι άλλοι για την τέχνη τους , αλλά το σημαντικότερο είναι πως όλοι έχουν βάλει στα δημιουργήματα τους ένα κομμάτι της ψυχής τους....

Και αυτό είναι το καλύτερο !!
Και κάτι άλλο....
"Ο καλύτερος τρόπος για να προβλέψεις το μέλλον σου είναι να το δημιουργήσεις!"
Καλή σας μέρα!!!

http://lovekorydallos.blogspot.com/2012/04/second-part.html
http://lovekorydallos.blogspot.com/2012/04/blog-post_06.html

Ένα μαγικό απόγευμα ...second part!

To bazaar στο Tabacco καλά κρατεί...
Τη δεύτερη μέρα είχα την τύχη να δω κι άλλα όμορφα πράγματα και να θαυμάσω για άλλη μια φορά την φαντασία και τη δημιουργικότητα κάποιων ανθρώπων..

Κουκλάκια από κάλτσες (!)... φυτικά χειροποίητα καλλυντικά... ρούχα alternative ...αλλά και δερμάτινα σανδάλια , και υφασμάτινες τσάντες φάκελοι. ...

Όλα ευφάνταστα κι όλα πανέμορφα...

Love Korydallos...

Ένα μαγικό απόγευμα!
Όπως σας έλεγα, σήμερα ξεκίνησε το πιο ''in'' bazaar της πόλης μας! ... Που αλλού ; Στο Tabacco!!!
Κι επειδή έτυχε να βρίσκομαι εκεί....ένα θα σας πω! Μαγεία! ...
Πραγματικά, τόσο όμορφα καλλιτεχνήματα μαζεμένα , σε έναν ζεστό και καλαίσθητο χώρο , είναι απόλαυση για τα μάτια μας...
Οι νέες γυναίκες αλλά και άντρες που συμμετέχουν , δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και προσφέρουν αντικείμενα με πολύ μεράκι και φαντασία!
Σας παρουσιάζω μικρό δείγμα της δουλειάς τους....
">Βάσια Ακαρέπη
Κορυδαλλός
μου αρέσει η ομορφιά και η αρμονία της ζωής!

ΠΕΡΙ ΥΨΟΥΣ

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΕΡΙ ΥΨΟΥΣ

Θα σου εκμυστηρευθώ κάτι, α λ λ ά : «μεταξύ μας!»
Βρήκα το κόλπο.
Πρώτον: ακρίβεια στα ραντεβού ασχέτων λέξεων
(παράδειγμα: ξεσκονίζοντας φαλαινοθηρικά),
Μετά: αγριάδα (δώσ’ τους να καταλάβουνε),
Τρίτον; Δεν έχει «τρίτον».
«Τέταρτον» έχει· «πέμπτον»· ζου-ζου-ζου… κ.τ.λ.
Το «τρίτον» είναι εκείνο που μου λείπει
(το ένα τρίτον του εαυτού μου).
Αλλιώωωωωως;… Θά ’βλεπες!…
Τί να σου εξηγήσω;
Π ε ρ ί ε ρ γ ο ς είσαι μωρέ! 

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Aquatinta".
Αναρτήθηκε στο Αλωνάκι της Ποίησης από το Γιώργο Κεντρωτή

Η πράξη

Του Θοδωρή Γκόνη




Έχεις τη σκέψη, το σχέδιο, την απελπισία, την πέτρα, την πίκρα, την
αποφασιστικότητα, τη μέση, την αρχή, το τέλος, τα λόγια, τις λέξεις, τον ήχο, τα καθαρά φωνήεντα, τα επτά. Τα θαύματα. Τα έχεις. Ανατέλλουν, ανεβαίνουν, πετούν, χαίρονται, χαιρετούν, χαμογελούν, μπαλόνια, χαρταετοί, αερόστατα.
Όχι- σου λένε, να τα προσγειώσεις, στο αεροδρόμιο του εφικτού. Να τα υποβιβάσεις στην πράξη. Στην «πραγματικότητα». Στο γήπεδο της. Εκεί. Εκεί. Στη β΄ εθνική. Και πριν προλάβεις να συμφωνήσεις, παίρνουν, πιάνουν τις καρφίτσες, τους αριθμούς, τους υπολογισμούς, τους προϋπολογισμούς. Ακούς το μπαμ. Σκας.
Ωραία ας παίξουμε σ΄ αυτό το πρωτάθλημα. Μακάρι. Ας υπηρετήσουμε την ανάγκη. Έτσι λες και στρώνεσαι στη δουλειά. Σκέφτεσαι πως μπορεί κάτι να γίνει, μπορεί η στιγμή να θέλει τέτοιες προσγειώσεις. Ίσως είναι η ώρα. Είσαι αισιόδοξος μετά από καιρό. Τους πιστεύεις. Τι διάβολο.
Πέφτεις με τα μούτρα, βάζεις τα χέρια όπως πρέπει, όπως αρμόζει, στις λάσπες, στα σκατά, βυθίζεσαι, βουλιάζεις, τραγουδάς, φωνάζεις, πανηγυρίζεις, χαίρεσαι, εργάζεσαι, μνημονεύεις τους παλιούς δασκάλους, μουρμουρίζεις ξόρκια δοκιμασμένα και εκεί που έχεις ξεχαστεί, να τη η νοθεία, η απάτη, η ευτέλεια, η ιδιοτέλεια, ξαναφανερώνεται.
Παίρνει τα λόγια, τις λέξεις, τις σκέψεις- τα παραμορφώνει, τα κάνει όργανό της. Πετυχαίνει ακόμα και την πιο καταχθόνια αλχημεία, τα μετατρέπει στο αντίθετό τους. Γυρίζει τα φωνήεντα σε σύμφωνα.
Πιάστηκες στο δίχτυ, στην παγίδα. Έπεσες στο χαντάκι, χαντακώθηκες. Έκανες το λάθος να προσγειωθείς στο γήπεδό της, σε ανέλαβε. Ξέχασες πως η πράξη είναι απατηλή, αμαρτωλή, φέρνει το αντίθετο εκείνου που θέλουμε να φέρει ή και κάτι πιο σκληρό, μας πηγαίνει εκεί όπου ασυνείδητα, βαθύτερα γυρεύουμε να πάμε. Γιατί η πράξη είναι αποκάλυψη του μυστικότερου πόθου μας, του άγνωστου σ’ εμάς τους ίδιους.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=13766